Een Huidfonds zonder Roland

Een Huidfonds zonder Roland

“Lieverd, ik heb slecht nieuws”. Zo begon hij het laatste telefoongesprek dat ik met hem had en nu is hij er niet meer: mijn collega Roland Koopman, voorzitter van de Raad van Toezicht. Een aantal maanden geleden zat ik in de auto toen hij mij belde met een soort gelijk begin van het gesprek. “Ik heb slecht nieuws, ik heb kanker en ze verwachten dat ik nog een half jaar te leven heb”. Ik schrok me rot. Deze fitte, positieve man die met een grieperig gevoel naar de huisarts ging was ongeneeslijk ziek. Een golf van ongeloof vloeide door mij heen. Het voelt voor mij zo oneerlijk.

Gewaardeerde collega

Roland was vanaf april 2008 als commissaris zeer betrokken bij de organisatie en besturing van het Huidfonds. In februari 2014 is hij benoemd tot voorzitter van de Raad van Toezicht. Mijn contact met hem begon tijdens mijn sollicitatieprocedure nu bijna twee jaar geleden. Op Hemelvaartsdag belde hij: “Ik mag je feliciteren, je hebt de baan” en vanaf dat moment was hij als gewaardeerde collega aanwezig in mijn leven.

Patiëntgerichtheid

Roland begon zijn carrière in 1990 als dermatoloog in het Radboud ziekenhuis. Via het Medisch Spectrum Twente, waar hij vijftien jaar werkte, kwam hij in 2009 terecht in Ziekenhuis Bernhoven waar hij o.a. medisch directeur en dermatoloog was. Wat mij zo opviel aan hem, als hij over zijn vak sprak, was zijn patiëntgerichtheid. Hij wist altijd het belang van de huidpatiënten centraal te stellen en zijn ogen glommen als hij daarover sprak. Dit kwam ook terug in de werkwijze waarbinnen hij in het Bernhoven Ziekenhuis zijn werk uitvoerde.

Vorig jaar was ik bij een zorgcongres waar allemaal bobo’s van de zorgwereld bijeen zaten. Nieuwe zorgmodellen en nieuwe vergoedingsstelsels werden besproken. De vernieuwende zorginrichting van het Bernhoven Ziekenhuis kwam regelmatig naar voren. Ik voelde me trots want mijn collega Roland was nauw betrokken bij deze vernieuwende ontwikkelingen in de zorg. Des te schrijnender is het dat hij zo aan de andere kant van die zorg kwam te staan. Hij gaf dit ook regelmatig aan, het dubbele gevoel waarin hij zijn ziekte beleefde vanuit zijn perspectief als arts, maar nu dus helaas ook als patiënt.

Betrokken

Het is bijzonder om te merken hoe betrokken Roland tijdens zijn ziekte bij het Huidfonds bleef. Tussen de chemokuren door kwam hij naar vergaderingen en bijeenkomsten, regelmatig hadden we contact en kon ik even met hem sparren. Hij steunde mij onvoorwaardelijk omdat wij dezelfde visie voor het Huidfonds hadden. Hij deelde ook regelmatig hoe het met hem ging, het viel hem zwaar, de chemo’s hadden een grote impact op zijn kwaliteit van leven en regelmatig vroeg hij zich af waar de grens lag.

Afscheid

Tot eind maart toen wij ons laatste gesprek hadden. Het was klaar, hij kon niet meer en was op. Hij wenste mij alle geluk en ik wenste hem sterkte en kracht. Hoe raar om je dan te realiseren dat je iemand niet meer gaat spreken. Ik zal Roland altijd dankbaar zijn voor alles wat hij voor het Huidfonds en voor mij heeft gedaan. Verdriet overheerst vandaag op de dag dat wij afscheid van hem nemen. Vanaf morgen ga ik met plezier en trots terugdenken aan hem.

Jantine van `t Klooster Directeur-bestuurder Huidfonds